De Stinger van Disciplijne – Een Harde Les voor Mandie
Discipline Camp – Three Strikes
1. De Beoordeling: Vandaag is Mandie’s eerste dag in het Discipline Camp om boete te betalen voor haar derde licht-misdrijf onder de nieuw gevormde regering. Mandie’s eerste proef is om een vernederende beoordeling te ondergaan op handen van Nurse Audrey. Ze wordt gedwongen haar kleding uit te trekken en ruw geëvalueerd. Daarna wordt ze gedwongen zich te buigen en haar temperatuur rectaal te laten meten. Zodra de thermometer was verwijderd kon de brat in Mandie zich niet meer inhouden en ze noemde Nurse Audrey een verdomde pervert. De sadistische verpleegster antwoordde met een reeb op de naakte kont van het meisje tot de tranen vloeiden.
2. De Inname: Mandie is door de rechter, die de nieuwe regering vertegenwoordigt, veroordeeld tot drie dagen lichamelijk strafrecht na haar derde veroordeling voor alcoholgebruik onder de 18 en diefstal. Haar door de rechter aangewezen disciplinarius is de gevreesde Mr. Pierson. Na het rapport van Nurse Audrey te hebben gelezen, laat Mr. Pierson het meisje haar kampbroek omlaag trekken en zich over zijn schoot te buigen. Mandie was bang, maar vastbesloten haar beheersing te bewaren. Dat plan viel snel in duimen en werd vervangen door haar tranen en smeekingen om genade, terwijl de disciplinarius zijn werk deed op Mandie’s blote kont met een houten reeb en af en toe zijn hand. Hij zag erop toe dat hij de bovenbenen van de brat niet verwaarloosde. De schreeuwen uit de disciplineruimte waren zo luid dat een stomme stilte over het kamp viel. Tussen haar snikken door smeekte Mandie om haar straf te laten eindigen, belovend goed te zijn vanaf nu, de wetten van de nieuwe regering te respecteren. De directeur van het Discipline Camp was onbeweeglijk, en paste zowel de houten reeb als zijn hand toe op de kont en dijen van de brat. Toen haar spanking voorbij was, werd Mandie gedwongen te zitten op de gestekte strafstoel. Dit was pijnlijk, omdat de plastic punten van de stoel in de zwaar gestrafte kont en dijen van het meisje met drie strikes drukt.
4. Dag Twee: Het is de tweede dag voor Mandie in het Discipline Camp en ze was de hele nacht wakker gebleven, zenuwachtig over wat haar disciplinarius voor haar had bedacht. Toen ze werd opgeroepen naar de Strafruimte, ontdekte Mandie dat ze niet kon bewegen, zo groot was haar angst. Ze herinnerde zich dat als het personeel haar nodig had om haar te helpen, de straf waarvoor ze stond erger zou zijn. Ze ging de strafruimte binnen, onder haar eigen stoom, met al tranen die over haar gezicht liepen. Ze werd gedwongen haar kampbroek uit te trekken en op haar buik te liggen, op een bed dat daar voor haar straf was neergezet. Enkele kussens werden onder haar bekken gestopt, zodat haar kont omhoog werd gestoken, de disciplinarius het beste doelwit biedend. Hij informeerde het meisje dat ze met een riem gestraft zou worden. Soms was de kamer gevuld met schreeuwen, tranen en spijt. Terwijl de riem op haar steeds pijnlijker wordende kont viel, huilden en smeekte Mandie om deze folterende pijn te laten eindigen. Ze beloofde goed te zijn, maar haar disciplinarius was verplicht de wil van de rechter uit te voeren en het reben van Mandie ging tot ze grondig gestraft was. Nadat het reben was afgeloopen, werd de nu berouwvol kleine brat gedwongen rechtop te staan, met haar gezicht naar de muur, haar gestrafte kont tentoongesteld om na te denken over de fouten die haar naar het Discipline Camp brachten. Wat Mandie kon doen, was alleen maar huilen.
3. Dag Drie: Het was de laatste sessie van haar drie-daagse straf in het Discipline Camp. Mandie ging de strafruimte binnen, gevuld met angst en op basis van haar twee vorige bezoeken aan deze plaats van straf, had ze reden. Toen ze binnenkwam, verwachtte ze Mr. Pierson te zien, haar door de rechter gedwongen disciplinarius, die slechts een klein hulpmiddel vasthield. “Hoe erg kan dat nog zijn?” dacht ze. Mr. Pierson gaf haar instructies om alle kleding onder haar taille te verwijderen en zich over de trap te buigen. Soms leerde ze hoe erg een klein hulpmiddel pijn kan doen, en hoe het in de kleinste plooien paste. Mr. Pierson had binnenkort Mandie huilend, terwijl hij zowel het kleine strafobject als zijn handen toebrachte op haar kont en dijen. Hij verwaarloosde niet de binnenkant van haar dijen, een uiterst gevoelig lichaamsdeel. Terwijl Mr. Pierson zijn handwerk deed, de kont, dijen en andere plooien van de brat spankte, kon Mandie alleen maar huilen en beloven goed te zijn. Na haar straf werd Mandie gedwongen tegen de muur te staan en werden de resultaten van haar disciplijne publiekelijk uitgezonden als waarschuwing. Met haar rode kont en benen tentoongesteld aan het publiek, apologizeerde Mandie voor het niet zijn van een betere burger in de brave nieuwe wereld waarin ze leefde.
